กินเจกันเถิล

บ้านใหม่หมาๆ

ตอนนี้ผมมีเลนสพี่น้องสองสามตัวแล้ว แต่เลนสตัวแรกที่เป็นเลนสครูของผมเลยคือ 28-105 USM F3.5-4.5 ซึ่งเป็นของตกทอดมาจากบิดาที่หันไปเล่นdigital compactเฉยเลย ผมเลยถ่ายรูปด้วยSLR ครั้งแรกด้วยFM2 ของพ่อตอนเรียน ม ปลาย แต่ดันไปทำฝาเลนสตกหายทำบิดาโกรธเคืองมากไม่ให้ผมแตะกล้องของพ่ออีกเลย จนFM2ชุดนั้นตกไปสู้มือพี่สาวเริ่มถ่าย จนตอนนี้เป็นตากล้องอาชีพไปแล้ว (เพราะผมทำฝาของแท้หาย ทำให้เริ่มถ่ายรูปช้าขนาดนี้เลย ฤ) หลังจากนั้นก็ยังถ่ายด้วยกล้องcompactไปเรื่อยเปื่อย จนตัวเองเที่ยวบ่อยมากไปเหนือใต้ ออก ตก ทั่วไทยถ่ายด้วยกล้องcompactภาพออกมาดีบ้าง ไม่ได้ดั่งใจบ้าง จนคิดว่าน่าจะเริ่มถ่ายรูปจริงๆบ้างแล้ว เลยไปขอพระราชทานD300 กล้องฟิลมตัวเงินๆน่ะที่บิดาเก็บเข้ากรุจนโลกและลูกลืมเพราะบิดาถ่ายdigital compact ซะแล้ว บิดาห้ามมิให้ข้าพเจ้าแตะเจ้า28-105เลย แม้จะไม่ใช้แล้วก็ตาม ผมเลยดั้นด้นยืมกล้องเพื่อนถ่ายไปเรื่อยโดยแอบเอาเลนสบิดาไปเสียบกะกล้องชาวบ้านอยู่นาน จนบิดาเห็นว่าอยากถ่ายมาก จนได้เจ้าD300 + 28-105 มาถ่ายอยู่สองสามปี ตั้งแต่ฟิลม สไลด ขาวดำ เข้าห้องมืด ไปไหนทั่วไทยไปลาวจนทั่ว จนภายหลังผมแอบไปได้เสียกับ D350 แอบพามาอยู่บ้านโดยไม่มีใครรู้อยู่เกือบห้าเดือน เลนสที่ยังอยู่กะผมก็ยังเป็นเจ้า 28-105 ที่เป็นตาของผมจนจวบบัดนี้ (ไม่ได้เอา 18-55 มากะกล้อง)
แม้ใครจะบอกว่าเป็นฝ้า เป็นป้าที่ตาฝ้าฟาง ผมก็ยังสำนึกบุญคุณที่ป้าคนนี้ทำให้ผมตลอดมา เลนสป้าของผมยังใช้งานดีอยู่แล้วไม่คิดปลดระหว่างแม้จะมีเลนสหลานๆตาใสแป๋วมาปรนิบัติ เลนสป้าของผมก็ยังคอยนำทางผมเป็นอย่างดี แม้จะsoftไปบ้างก็ตาม
คุณละเลนสตัวแรกคุณได้มาอย่างไร ตอนนี้ยังอยู่สบายดีไหม?

*พอดีดูโฆษณาของhondaพี่เบิรดแล้วคิดถึงเลนส"ป้า" เลยไหว้ครูเล่นซะหน่อยนึง ไม่มีไรมาก กำลังเขียนไปลง blogพอดี เลยเอามาฝาก

แว่นใหม่ ปากกาใหม่ แว่นใหม่ ปากกาใหม่

ถ้าใครจำได้มันเป็นโฆษณาห้างแว่นบิวตี้ฟูล ที่มันมีโฆษณาประมาณนี้ แต่ตอนนี้

รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ (ไม่ใช่ว่าอยากโฆษณานั้น) ตอนนี้อะไรก็เริ่มใหม่ อะไรที่พังก็พังไป

พายุ น้ำท่วม สอบตกอกหัก รักคุดตกงาน เพื่อนหักหลังผิดใจ ไดฮับบ้านแตก สารพัดสารเพเทน้ำเทท่าพากันกันอพยพกันถ่วนหน้า(ทั้งบ้านแตกเพราะน้ำท่วม และ บ้านไดแตก) แต่อย่าที่ว่าละฟ้าหลังฝนมันต้องมีสิ่งที่ดีกว่า เพราะฝนตกลมแรงมันพักพาเอาความซวยหรือสิ่งที่ไม่ดีออกไป ทั้งสิ่งที่ไม่ดี หลังคาสังกะสี หรือสิ่งไม่งามเจอพายุไปมันก็ถูกเปิดเผยหมด เพื่อนที่ดีก็เหลืออยู่ เพื่อนที่เลวๆก็ลอยไปตามลมจะพัดพามันไปจะไปไหนก็แล้วแต่สายลม

ตอนนี้อะไรก็ใหม่ งานก็มีอะไรใหม่ๆให้เจอ คนใหม่ก็ผ่านเข้ามาให้เจอะเจอ คนที่เราชอบถึงไม่ได้เจอกันบ่อยก็ยังคอยผ่านเข้ามาให้รู้สึกดีเพื่อนที่เคยผิดใจกันด้วยเรื่องใหญ่โตก็กลับมาคุยกันแม้จะต้องคุยกันข้ามทะเลข้ามทวีป จะบอกว่าชีวิตตอนนี้ดีรึเปล่าเหรอก็ไม่รู้แค่คิดว่ามันดีขึ้นกว่าที่ผ่านๆมาก เพราะตอนตกลงๆก็ไม่ได้อะไรมากเพราะซวยเป็นธรรมดา พอโชคดีมีมามันก็ต้องเป็นเรื่องปกติ วันนี้พายุหอบเอาความซวยไปแล้ว ต่อไปนี้ก็คงมีอะไรสวยๆงามๆโพล่ขึ้นมามั้ง แต่ฮึๆ ถ้าความซวยมันอยู่ใต้ดินแล้วพายุเปิดมันขึ้นมาละ

ก็ลุยมันต่อไปแค่นั้นแล

* มออออออง รุ้งทอแสงทอออออออง@บ้านน้ำเค็ม